آنگیل

عمقی گل آلود تا حوالی زانو

نقدی بر غزل موسوم به پست مدرن

از این جا بخوانید

بخش نخست و پایانیِ نقدی بر غزل موسوم به پست مدرن

منتشره در روزنامه ی «ملت ما»

برای این نقد وقت زیادی صرف کردم. به ساختار و اجزای شعری و تکنیک های این گروه پرداخته ام. کوشیده ام نقاط ضعف و قوت شان را، خاستگاه های شان را و مبانی تئوریک شان را آشکار کنم و نیز از هاله ای که دور خود پیچیده اند به درشان کشم. (هاله ی پست مدرنیسم)! بر خلاف میلم به رفتارهای کاسبکارانه ی آنان هم نگاهی انداخته ام. کوشیدم دروغ های چندش آور و بزک کاری های این عجوزه های فرهنگی را در شعرشان نشان دهم.
کوشیدم فقر تئوریک و گروه گرایی شان را نشان دهم. کوشیده ام «گروه» بودن شان را رو کنم تا خود را جریان ننامند.
کسانی که خود را تافته ی جدا بافته ی شعر معاصر می دانند. چس ناله می سرایند و کف و کیف می کنند. با ریش و چادر در همایش های دولتی شرکت می کنند و با شاهین نجفی هم پیاله اند!

بخش نخست
عمقی گل آلود تا حوالی زانو

بخش پایانی
عمقی گل آلود تا حوالی زانو

فوتبال پدیده­ای است شگفت. راهی برای لذت بردن و ابزاری برای رنگ کردن و تحمیق توده ها. اماهرچه هست زیباست و نمونکی از زندگی است.
پرسپولیس از کودکی تا کنون باشگاه مورد علاقه ی من بوده است. باشگاهی که همیشه وجه المصالحه بوده و همیشه در پشت پرده مدیرانی نالایق و بی عرضه را در راسش نشانده اند.
نمی دانم رویانیان می تواند به این باشگاه سر و سامان ببخشد یا او نیز چون مدیران پیشین بر بار بدبختی می افزاید، اما سال هاست مدیران ورزشی کشور با سیاست بازی خود، چون آینه ی دق هواداران عمل کرده اند.
ای کاش دست ازسر این باشگاه بردارید.

روز شمار یک «پسر مجرد» در تهران

به بهانه ی کفش های پاشنه بلند خانم ها

روز شمار یک «پسر مجرد» در تهران

سفر به کویر ایران

روز شمار یک «پسر مجرد» در تهران

سرنوشت دختر ابرام لاشخور

روز شمار یک «پسر مجرد» در تهران

بازار سید اسمال (سید اسماعیل)

جهش ژنتیکی در فارسی ستیزی 

روز شمار یک «پسر مجرد» در تهران

وقتی سارا خانم دغدغه ی شوهر داشت

روز شمار یک «پسر مجرد» در تهران